Wiki-cieki

Działalność portalu Wikileaks, która doczekała się już swojsko brzmiącej nazwy Cablegate, umyka na razie jednoznacznej ocenie. Przede wszystkim nie wiemy co jeszcze Assange i jego ludzie mają w zanadrzu. Na razie opublikowane przez nich wycieki to jednak mały deszczyk z wielkiej chmury. Nawet rewelacje cięższego ponoć kalibru, takie jak depesze z informacjami o poparciu przez rządy krajów arabskich planu bombardowań irańskich instalacji nuklearnych, były tajemnicą poliszynela wśród dziennikarzy zajmujących się Bliskim Wschodem.

 

Informacje, które upublicznił Wikileaks, przechodzą na świecie przez ręce kilkunastu tysięcy osób. W tak licznym gronie nietrudno znaleźć osobę, która, kierowana najróżniejszymi pobudkami albo po prostu fachowo przyciśnięta, podzieli się swoją wiedzą. Wywiady toczą między sobą grę, każdy ma swoich kretów w konkurencyjnych firmach, można więc przypuścić, że duża część wiki-cieków nie była tajemnicą dla służb specjalnych wielu państw.

 

Czy wyraźna wściekłość elit była spowodowana tym, że ujawniono to, co miało pozostać tajne? Że okazało się, że w Departamencie Stanu nie pracują sami tytani intelektu? Że, oprócz informacji strategicznych, ujawniono całą masę smakowitych wpadek z życia prywatnego możnych tego świata? Że Rosjanie opowiadają od kilku dni dowcipy o Batmanie i Robinie? To oczywiście odpowiedź, która narzuca się sama. Tyle, że taka odpowiedź nie wyczerpuje, moim zdaniem, problemu. Bezprecedensowa w swojej gwałtowności reakcja (jak inaczej określić publiczne wezwania niektórych polityków do fizycznej likwidacji Juliana Assange’a albo proponowane przez niektórych amerykańskich publicystów rozszerzenie pojęcia zdrady interesów USA na osoby nie będące obywatelami amerykańskimi?) ma głębsze korzenie. Nieskromnie przypomnę, że szmat czasu temu śp. „Stańczyk”, obserwując intensyfikację „wojny z terrorem” na początku lat 90, przewidywał, że stanie się ona początkiem końca ery liberalnej demokracji. I rzeczywiście, od czasu pierwszej wojny irackiej, świat został ciasno opleciony e-siecią kamer, podsłuchów, monitoringów i internetowych węszycieli. W ramach walki o bezpieczeństwo, wojny z terrorem, narkotykami i czym tam jeszcze chcecie, coraz trudniej znaleźć sobie miejsce, w którym nie obserwowałoby nas zawsze czujne Oko Saurona. Jesteśmy w trakcie budowy Instytutu opisanego przez Lewisa w „Tej Ohydnej Sile”. Póki co poruszamy się jeszcze po mieście bez problemów ale…

 

RAZ zwracał niedawno uwagę, że Zachód coraz częściej inspiruje się rosyjskim modelem państwa niedemokratycznego lecz posługującego się procedurami demokratycznymi. Analizuje się też coraz częściej polityczne modele azjatyckie, nawet – choć nikt nie mówi o tym głośno – chiński. Na naszych oczach powstaje Międzynarodówka Postdemokratyczna. Assange, ten „nowy Osama Bin Laden”, stał się wrogiem publicznym nie dlatego, że opublikował jakieś tam tajne depesze. Do prawdziwych cymesików Wikileaks i tak nie ma dostępu. Jego winą jest to, że  ośmielił się dokonać wyłomu w murze „globalnej transparentnej demokracji sterowanej”. Wydawać by się mogło, że inicjatywa typu Wikileaks to sztandarowy przykład tego, jak powinno działać świadome swoich wartości, obywatelskie Społeczeństwo Otwarte, uwolnione od demonów autorytaryzmu i totalitaryzmu. Jej twórca powinien być wynoszony pod niebiosa. Krwiożercza reakcja na działalność portalu Assange’a pokazuje, że rzeczywistość jest dokładnie odwrotna. Demokratyczna fasada sypie się coraz szybciej. Czego zresztą, jako człowiek od lat żywiący do demokracji uczucia dalekie od ciepłych, specjalnie nie żałuję. Gorzej, że to, co szykuje się nam zamiast, nie jest od niej lepsze.

.